Tour for Life


Dit dagboek is integraal overgenomen van de Tukkers for life website!
Van elke dag staat er een stukje beschreven:
Dag 1: Vertrek richting Italië
Dag 2: Acclimatisatie
Dag 3: Finish Alp d’Huez
Dag 4: Koninginnerit
Dag 5: Panoramadag door de Alpen
Dag 6: Door de Jura
Dag 7: De ronde toppen
Dag 8: Groene etappe
Dag 9: “Luik-Bastenaken-Luik”




Dag 1: Vertrek richting Italië

Vandaag is het dan echt begonnen. De reis waar we de afgelopen weken naar uit hebben gezien. Vanochtend vroeg vertrokken Alby en Henk in het eerste bus met materiaal. Iets later vertrokken de overige renners richting Airport Weeze. De verzorgers Hans en Lennard vertrekken een dagje later.

Door wat problemen met de internetverbinding (lees: het onderscheidingsvermogen van Henk Jan tussen een 1 en een l) is het deze eerste keer een wat kort verslag.
Herstel: Alby had er zin in 🙂

De heenreis: 05:00 Alby staat op, Henk ook maar verliest zich in de televisieuitzending van de motoGP die hij om vijf uur ’s morgens besloot te kijken. De grote trek naar Bardonecchia startte dus iets later. Henk en Alby vertrekken vanuit een regenachtig Twente met goede zin.

Op dat zelfde moment draaien de andere goudhaantjes van de Tukkersploeg zich nog een keer behaaglijk om in hun warme nest. Zij hoeven pas om 12:00 te vliegen vanaf Weeze ( Dld. ) Martin echter heeft een onrustige nacht achter de rug. Hij zal net voor hij een halve eeuw oud is voor het eerst in een vliegtuig zitten, en is hiermee zelfs de eerste Mariënhemer die deze mijlpaal bereikt.

Op het moment dat Martin en de rest van Tukkers comfortabel boven Zwitserland kruisen met 700km/h en verwend worden door stewardessen worstelen Henk en Alby zich door passen, tunnels en wegopbrekingen. Het is dan ook niet vreemd dat zij er in slagen om niet via het meer van Genève te rijden maar bij het Como meer Zwitserland weer uit komen.

Precies op dat moment landen de wereldburgers van de Tukkersploeg op Milaan-Bergamo. Ron heeft besloten om een verpletterende entree in deze mode-metropool te maken en zich daarvoor een retro-korte broek te presenteren aan het kritische publiek. Dit blijkt een grote inschattingsfout. Jaren van goed werk door Victor en Rolf worden teniet gedaan door deze onbezonnen actie. Het wit weggetrokken gezicht van Martin op de achtergrond bleek ook niet te maken te hebben met zijn luchtdoop maar met de verwoestende kracht waarmee Ron de complete Nederlandse mode industrie weer voor jaren terug in de tijd werpt.

Dag 1

Zonder kaart, maar met de oriëntatie van een getrainde postduif slaan Henk en Alby zich intussen door creatief autorijden Italianen door en weten zij op tijd Bardonecchia te bereiken. Daar zijn ook net de vliegende fietsers gearriveerd, die ijlings de modestad ontvlucht zijn, een toevlucht zoekend in de verlaten berggebieden van de Piemonte.

Henk Jan heeft in het hotel de volledige IT-infrastuctuur inmiddels overgenomen door met zijn ipod het netwerk te hacken. Tenslotte is het van cruciaal belang dat de achterban van de Tukkers for Life op via het internet op de hoogte blijft van de laatste nieuwtjes van de ploeg.





Dag 2: Acclimatisatie

Fijne nachtrust gehad ondanks een te kort bed. Het fijne ontbijt maakte dat weer goed. Na het ontbijt hebben we de markt om de hoek bezocht. Geweldig! Wat een aanbod en hoe mooi zijn die producten zijn hier. In Ron vond Alby een mede liefhebber. We besloten om inkopen voor een lunch te kopen. De gastheer van onze accommodatie was zo vriendelijk om zelfs bestek en ook nog een salade te brengen.

Kort gerust en daarna een stukje gefietst.

Eerst bergop naar de startplaats om ons aan te melden en daarna een wat milder stukje gefietst.

[flickr video=4934420115]

De sfeer bij de Tukkersploeg is gaaf. Rond een uur of 7 kwamen ook Hans en Lennard aan. De ploeg is nu compleet. Morgen gaat het beginnen! We zijn er klaar voor.
IMAG0181

En onder het motto: “Gelukkig hebben we de foto’s nog”

IMAG0177

Eerste slachtoffer cyclista’s!



Dag 3: Finish Alp d’Huez

Vandaag is de Tour officieel begonnen. Tegen een uur of zes was het gedaan met de nachtrust en kon het inpakken beginnen. In het hotel hadden we nog een goed ontbijt voordat we ons rond half acht op de fiets naar de start begaven.

Na het gebruikelijke getreuzel voor de start kon de reis om half negen dan echt beginnen. De eerste kilometers gingen direct mooi de hoogte in, wat wel goed was voor het uitzicht, maar wat minder voor de beentjes. De Col de l’Echelle was een mooie klim waarop we goed warm konden worden. In de afdaling was het frisjes, maar als je dicht bij elkaar fietst hou je het lekker warm 😉

TFL 3 008

De tweede col van de dag was de Col de Lauteret. Deze klim liep wat langer door maar was niet al te steil. De conditie van Tukkers is redelijk gelijkwaardig, een mooie groep kon samen omhoog fietsen. De aanmoedigingen van Hans en Lennard en veel van de andere begeleiders waren goed voor de moraal. Een enkele Franse automobilist was wat minder blij met ons en reed woest met de armen zwaaiend vlak langs ons heen. De Galibier hebben we laten liggen waar hij lag, misschien dat we daar volgend jaar een vlag planten. Ook hier kwamen de Tukker mooi samen in een treintje naar boven.

TFL 3 001

Nog mooier dan de klim was de lange afdaling naar Bourg d’Oisans. Met name Joep ‘No Fear’ Oud liet zich helemaal gaan en haalde snelheden boven de 75 kilometer per uur, laverend tussen campers en auto’s en door donkere tunnels. Onderweg konden we energie opladen op de goedgekozen stops van Hans.

TFL 3 013

De laatste klim van de dag was de Alpe d’Huez. Met een start vanaf de camping begonnen we als team aan de klim (wat gelijktijdig ook een tijdrit was). Henk Jan Borghuis, de jonge hond van het team, sprintte na de streep weg van de oude rakkers. André Kunst volgde zoals verwacht al snel. Ron – korte-broek – Duchatteau waagde ook de sprong en verdween al snel aan de einder. Alby offerde zich de eerste kilometers volledig op voor de ploeg door Henk, Martin en Joep in een strak tempo de eerste klim-kilometers door te loodsen, maar moest dat later bezuren.

Op de camping hadden Lennard en Hans een geweldig kamp ingericht. Dat gaf ons allemaal een zeer welkom gevoel. Na de weldadige massage van Lennard zijn de benen weer klaar voor de Koninginne etappe van morgen: Croix de Fer, Col de la Madeleine en als toetje de Col de Tamié

dag3



Dag 4: Koninginnerit

Na een redelijk makkelijk verlopen 1e dag volgde er een zware 2e dag. Regen op de Croix de Fer en een onwijs zware Madeleine maakten het de Tukkers niet gemakkelijk.

Na zo’n acht uur aan echte fietsuren waren de Tukkers over. Omdat het al tegen de avond liep was er vandaag niet echt tijd voor een leuk verslag. Hopelijk overleven we morgen de dag van de waarheid goed en kunnen we weer wat meer tijd besteden aan onze PR.

De Tukkers zoeken zo weer hun matrasje / luchtbedje op en hopen dat het deze nacht iets warmer wordt dan de 6 graden van de afgelopen nacht. Mensen… tot morgen!

TFL 5 023 (Large)

TFL 5 010 (Large)

TFL 5 086 (Large)



Dag 5: Panoramadag door de Alpen

aj ’n keutel mot loaten, biej de wind voorbie…

Een prachtige aanmoediging van onze thuistukker Ferrie. Een van de vele aanmoedigingen die er voor zorgen dat de moraal van het tukkerteam hoog is. Geweldig om te zien hoe iedereen meeleeft en ons een hart onder de riem steekt.

Fietsdag drie was een dag die als troonopvolger kan gelden van dag twee. Op papier is de dag wat lichter maar met de vermoeidheid van de eerste twee dagen in de spieren hebben we toch wat schrik voor deze dag.

Nevelig en koud
Na een rustige nacht aan het meer van Annecy vertrokken we rond 08.15 uur richting St. Laurent en Grandvaux in de Jura. Op dag 3 kregen we op onze kop omdat we te laat vertrokken vandaar nu net op tijd.

De eerste col was de Bluffy vanwaar je een mooi uitzicht op het meer van Annecy hebt. Een lange geleidelijk lopende klim die iets langer duurde als gedacht. De afdaling was in nevelen en koud. gelukkig stond daar de verzorgingspost met een welkome bouillon en Hans.

Na een geaccidenteerd tussenstuk diende zich alweer de volgende col aan. Niet alleen de Cols maakten de tocht vandaag zwaar maar ook de koude noorderwind. Hoewel iedereen pijntjes en vermoeidheid heeft stomen de Tukkers lekker door en weten we elke keer weer een plaatsje op te schuiven.

Het lachend paard
Tijdens een voortreffelijk verzorgde stop, moest uiteraard de hele Tukkersploeg “de eajpels ofgeet’n” Ron’s aanwezigheid werd verraden door een hinnikend paard, vermoedelijk leedvermaak om de grootte van het getoonde.

Col de Merde

Finale: na 150 km waren de Tukkers behoorlijk gaar en lag de camping in het verschiet. Niemand verwacht nog een flinke klim, deze stond immers niet in het routeboek. De Tukkers werden nog een bosje ingestuurd dat met 10% toch echt wel doorkneep. We hadden echter niet verwacht dat dit een zware klim van 7 km zou zijn door een geplaveid bospad.

Hier werd het uiterste gevraagd van rijder en fiets; fysiek, technisch en vooral mentaal! Helemaal uitgewoond kwamen de Tukkers over de meet, dit keer in drie fasen. André en Henk Jan, daarachter Joep, Alby, Henk en Martin en verrassend kort daarachter Ron, die we in een rappe afzink waren kwijtgeraakt. Geen enkele ploeg die in een zo soepel lopende formatie van de berg af koerst. Helaas vallen de slachtoffers van dit machtsvertoon ook in de eigen gelederen. Ron heeft belooft aan dit onderdeel te werken.

Als bonus vernamen we dat de Tukkersploeg als 3e ploeg compleet binnen was. Kortom een topdag voor Twente.

De schade van vandaag:

  • 35 liter drinkwater ( het is echt op )
  • 50 repen ( snelle jelles, kruidkoek, sultana’s, energierepen enz )
  • 2 zakken winegums
  • 1 doos dropjes
  • 20 koppen soep
  • 7 appelflappen
  • 7 donuts
  • 20 blikjes cola
  • een paar flinke likken broedervet
  • en uiteraard veel brood, warm eten

Er is er één jarig hoera hoera!
Omdat André dreigt de verjaardag van Petra te vergeten willen we als ploeg nu alvast onze felicitaties overbrengen. Petra je krijgt van ons allemaal een zweetkus op de Cauberg.

TFL 5 045 (Large)

TFL 5 074 (Large)

TFL 5 009 (Large)

TFL 5 082 (Large)





Dag 6: Door de Jura

De Tukkers hebben heerlijk geslapen. De vermoeidheid van de vorige dagen maakt dat kleine ongemakken van het leven in de tent op de achtergrond raakt. Alleen Henk-jan heeft niet heel goed geslapen, maar die was dan ook niet zo moe als de rest.

Met een mooi zonnetje liep iedereen dan ook content rond in het Tukkerkamp, niet in de laatste plaats door de mooie verkiezing van beste verzorger die Hans en Lennard in de wacht wisten te slepen. Daarbij de heugelijke verjaring van Tukkervrouw Petra Kunst en de dag begon verwachtingsvol.

Om 8.10 uur vetrokken de Tukkers voor de tocht van de dag 190 km door de Jura, volgens het routeboek 1300 hoogtemeters en tijdens de briefing gisteravond bleek dat 1900 te zijn. Dat is toch een serieuze ettappe. Als snel na de start stuitten we op de eerste klim die soepel genomen werdt. De percentages zijn wat minder dan in Alpen en dat maakt het net even makkelijker.

Na de klim kregen we al snel veel wind op kop en dat zou de hele dag zo door gaan. Ron had vandaag wat last van de vermoeidheid van de afgelopen dagen en reed op karakter de hele dag in de groep. Na 80 km had Ron ook nog 2 keer een lekke band. Gelukkig was dat het enige wat ons overkwam. Door de gps trackers volgt het thuisfront live de tocht en maakt zich soms ongerust als we ineens even stilstaan. De smsjes vliegen ons dan om de oren.

Inmiddels begon tijdens de tocht de vermoeidheid toch wel toe te nemen. Gelukkig zijn er dan altijd weer anderen die het stokje overnemen en de ploeg er weer doorheen trekt. Joep had vandaag een goede dag en wist zijn ploeg door de heuvels te loodsen. Ter ere van de verjaardag van Petra had Hans een heerlijke taart gekocht zodat Andre toch nog een gebakje kon eten.

Ondertussen stond na 120 km de hoogtemeter teller al op 1900hm en kregen we nog een paar heuvels. De wind, vermoedheid én het terrein maken het nu echt zwaar. Eten lukt niet meer zo goed en iedereen is helemaal klaar met de zoete sportvoeding. Hans weet dan altijd weer voor afwisseling te zorgen met een paar dropjes, iets hartigs of een koude cola. Super hoe dat gaat.

Maar goed, na 150 km was de helft van de Tukkers totaal gaar en de andere helft uitgeput. En daar stond weer Hans én Lennard klaar met een drankje. Uit de hoge van Hans kwamen brieven van het thuisfront. Dat was voor de ploeg toch wel even een Fishermensfriend momentje. Moe zijn en dan een persoonlijke brief ontvangen van je geliefden is heel bijzonder.

Dan nog 30 kms. Die kwamen we met de nodige moeite door. Uiteindelijk hebben we deze dag 2500 meter geklommen, en 190 echte kms gefietst. En weer stond ons kamp klaar! Een mooie dag in de Jura!



Dag 7: De ronde toppen

13.15 uur : Genietend van een schitterend uitzicht op Le Honeck, zitten Alby, Ron en Joep een poging te doen om koffie te bestellen bij een Auberge maar het bedienend personeel luistert slecht, of zou het aan Joep’s beheersing van de Franse taal liggen ? Op dit moment rijden André, Martin, Henk en Henk Jan een tijdrit tussendoor, waar halen ze de moed vandaan ?

De Grand Ballon is reeds beklommen , inmiddels hebben de klimgeiten al 1900 van de 2500 hoogtemeters van vandaag achter de kiezen. De plek waar de heren hun teammaten aanmoedigen (= ook een goede smoes om zelf bij te komen !) is fantastisch qua uitzicht, maar wordt echter enigszins overschaduwd door een odeur van het niveau beerput. Voordeel daarbij is wel dat de mannen hierdoor voor het eerst deze week elkaars zweet niet meer kunnen ruiken.

De Mont Blanc is een van de uitzichten van vandaag en het grootste klimgedeelte zit er op, op naar de volgende 70 km naar de finish !

De dag van de Vogezen. Veel renners kennen dit gebied van de ronde toppen, ook wel ballons genoemd. Halverwege de etappe begin je aan de beklimming van Le Grand Ballon (1342 meter). Het uitzicht op de top is geweldig, niets dan bergtoppen en groene dalen. Le Grand Ballon is de bekendste col van vandaag, maar niet de enige. Je beklimt ook nog de Col du Hundsruck (mét flits klimtijdrit!) en Le Hohneck, de op één na hoogste top van de Vogezen.

Dat was het verslag van tot vanmiddag, live doorgebeld door Ron en Alby aan Lies.

De uren tussen de wielen zitten er inmiddels op en we zijn weer gezond en heel aangekomen op de camping waar, inderdaad, alles al weer klaarstond voor ons. De douche was koud, maar met de massage van Lennard en de pizza’s van Hans maakt dat niet meer uit.

Het was een pittig dagje. Na inleidende beschietingen op kleine cols begon het dan toch weer echt klimmen te worden op de Grand Ballon. Deze valt in de zelfde categorie als de Alpe de Huez en vraag het nodige van de Tukkers. Toch komt iedereen binnen een redelijke tijd boven en zijn we allemaal nog fit. Er liggen dan 50 km achter ons en nog 100 voor ons. Met flinke moed pakken we de draad weer op na een korte pauze. Nog een km of 30 boven op het plateau, veel klimmen en dalen en dan de beloning met een geweldige afdaling. Daarna een korte tijdrit bergop van anderhalve kilometer. Henk, Henk Jan, Martin en Andre rijden hem, De laatste 10 meter trapt Henk zijn ketting doormidden. We zijn echter goed voorbereid en hebben reservekettingen bij ons.

De tocht is geweldig mooi, prachtige bochten, weinig verkeer en mooie vergezichten. Toch nog steeds ook weer die venijnige klimmetjes en wind. Dat put iedereen uit en na 120 km zijn de Tukkers gaar. ( Daar komt nog een filmpje van, maar het internet hier is te traag voor upload ) Toch moeten we nog door en dat lukt ook, maar de aflossingen worden wel korter of worden overgeslagen. We merken dat het mooie van onze groep is dat er elke dag wel weer een paar Tukkers zijn met een goed herstel die de rest er door slepen.

Bij aankomst is er weer heerlijke soep en een mooie locatie voor het Tukkerskamp. De sfeer bij het evenement wordt ook steeds leuker. Je leert andere groepen kennen en komt ze onderweg en in het kamp steeds tegen. De andere ploegen zien hoe goed we de boel voor elkaar hebben en komen vaak voor gereedschap, onderdelen of massage. Ook de Bikewriters adopteren ons en komen steeds langs voor een Tukkersuitdrukking of aanmoeding. Inmiddels hebben we met ze afgesproken dat de boekpresentatie in het ZINiN theater zal plaatsvinden. Kortom de Tukkers zijn aanwezig, en ze zijn al over de helft. We komen eraan!!!.



Dag 8: Groene etappe

Vandaag was er een ‘rustdag’ met een tocht van slechts 150 km. De eerste 75 kilometers vlogen op de teller. Na een lekkere stop bij het eerste checkpoint konden we verder naar ‘ons’ tweede checkpoint: een echte koffie stop; de eerste van deze tocht.

De afgelopen week is er geen tijd geweest voor de kenmerkende koffie stop die bij het toerfietsen hoort. Vandaag hebben we die schade een beetje ingehaald met een stop van ruim een half uur met ijs en koffie / cola. De hele dag zit de dag van morgen al in ieders hoofd. De een-na-laatste dag wordt een zware tocht van 220 km met 2.200 hoogtemeters.

De sfeer in het Tukker kamp is nog steeds opperbest; het weer is ons ook uitzonderlijk gunstig gezind. Samen met onze twee begeleiders zijn we bezig aan een topweek. Natuurlijk heeft iedereen de nodige pijntjes, maar we gaan het halen! Nog twee dagen te gaan….

Ps. Foto’s en filmpjes volgen later i.v.m. het ontbreken van een goede internetverbinding op deze camping (**).



Dag 9: “Luik-Bastenaken-Luik”

Vanmorgen vertrokken de Tukkers als een van de laatste ploegen. Om 7.45 begonnen we aan de langste etappe van de Tour for Life; 220 km door Noord Frankrijk, Luxemburg en België oftewel de mooie Ardennen, goed voor 2700 hoogtemeters.

Veel andere ploegen stonden een uur eerder op, wij besloten om de normale wektijd te hanteren maar wel een beetje op te schieten. Al snel na vertrek liepen we in op een mooie ploeg waar we lekker achter konden blijven hangen om de eerste relatieve kilometers zonder al te veel belasting door te komen, zwaar tegen onze principes maar voor een keer wel lekker. Dat lukte prima en iets voor elf waren we bij het eerste checkpoint op 80 km.

De zadelpijn slaat flink toe bij Ron, maar ook Alby en Andre zijn slachtoffer, zij het in mindere mate. Dat maakt het lastig om ontspannen te fietsen. Met benen die al bijna 1000 kilometer in zes dagen hebben weggetrapt is de etappe van vandaag een ware uitdaging en is rijden op souplesse nagenoeg onmogelijk. Toch draait het nog redelijk in de Tukkersgroep en kan er nog steeds lekker worden doorgedraaid.

Na enige tijd was er sprake van klein malheur aan de fiets van André, zijn voorderailleur raakte los. Een onverwachte klapband bij de geparkeerde fiets van Ron zorgde voor veel hilariteit, de fiets past zich aan aan het baasje, en lijkt er ook geen zin meer aan te hebben. Met een fel gele voorband rijdt Ron de laaste kilometers.

Dan toch na 180 kilometer komt het moment van de dag: het Wim van Est moment van Henk Jan. Bij een beruchte afdaling schat de nog jong en onervaren HJ de bocht verkeerd in en moet in de ankers. Met het voorwiel tegen de vangrail, één been eroverheen en een misvormd voorwiel komt Henk Jan met de schrik vrij. Een beetje pips om de neus, vertelt hij zijn verhaal. Een nieuw voorwiel wordt gestoken, het stuur weer rechtgezet en de Tukkers zijn weer in de koers.

De laaste 40 km brengen de boodschap aardig over, en met de wind op kop worden de overnames steeds korter. Dan komt Maarten Ducrot ook nog even voorbij, die houden we niet meer bij. De klasse druipt er van af. Mag ik dat zeggen? Ja dat mag ik zeggen!

In de finale ziet Hans kans om 10 heerlijke Belgische porties friet bij een lokaal frietkot te kopen en gelijk bij onze finish worden deze warm in ontvangst genomen. Lennard wrijft daarna de stijfheid uit de benen en de Tukkers maken zich op voor de laatste avond (ooit) op de camping. Morgen terug naar familie en vrienden, het lijkt alsof iedereen daar wel aan toe is.