“Wie belooft en niet wil doen…”. Met dat motto besloot ik vandaag om toch maar mee te doen aan de Diepe Hel Holterbergloop. Mijn zere keel en snotterhoofd droegen ‘s ochtends nou niet echt bij aan het enthousiasme om ‘even’ 5 mijl te gaan lopen.

Zowel Maarten als Omar belden op nog even te checken dat iedereen wel zou gaan. Afzeggen was dus niet meer mogelijk. Samen met Omar ben ik dan maar op de fiets naar Holten gegaan om deel te nemen. Van zenuwen was geen sprake, voor mij was het gewoon lekker lopen en hopen dat de keel niet al te veel zou tegenstribbelen.

Na wat inloopwerk kon er tegen 13:00 gestart worden. Met de nodige deelnemers aan de start was het zaak om snel naar voren te komen zodat een eigen tempo gelopen kon worden. De sfeer zat er bij alle deelnemers goed in. Het was een echt hardloopfeest; geen onvertogen woord gehoord.

De motieweg was een echte kuitenbijter in het parcours. Maarten was op dat moment al uit het zicht verdwenen en ik liep een mooi eigen tempo. Na vier kilometer kwam Omar langszij, maar blijkbaar had hij hierbij net een te grote inspanning moeten doen, want hij moest het tempo laten zakken.

Na het keerpunt ging het nog steeds boven verwachting goed. Ik had weinig last van slijm en kon mijn eigen tempo blijven lopen. In de afdeling bij Bistro de Holterberg begon ik zowaar te geloven in een mooie eindtijd. Natuurlijk was ik mijzelf een klein beetje voorbij gelopen, waardoor de laatste kilometer i.p.v. de gewenste ‘topmeters’ veranderde in een strijd om de maaginhoud binnen te houden.

Met het schuim op de mond kwam ik over de finish in een tijd waar ik erg tevreden mee moet zijn, te weten 34:56