Na een goed voorseizoen waarbij alle treden van het podium een keer waren bezet kwam eind juni een dipje. Stress op het werk en algehele vermoeidheid waren de reden om eind juni enkele lange tochten te gaan fietsen ter voorbereiding op de Tour for Life i.p.v. het rijden van Amateur A koersen.

Begin augustus was het een maand geleden dat ik had gekoerst. Het slecht voorbereide NK waar ik 68e werd was mijn laatste koers geweest. Aangezien 29 augustus de Tour for Life al begint had ik niet zoveel tijd om weer in vorm te komen. De bedoeling was om gewoon lekker te gaan koersen en te zien waar ik nog kon komen.

Lekker koersen bestaat niet

De eerste koers was de Ronde van Dalen. Dit koersje verliep boven verwachting goed. Door te proberen een kameraad in de top 20 te rijden sprintte ik zelf niet mee en werd 26e. Wel merkte ik dat het vermogen om af te zien weg was; na de eerste premiesprint moest ik overgeven vanwege de geleverde inspanning.

Na Dalen was er de Ronde van Neede. Na een drukke dag op het werk liet ik mij in het begin net iets teveel gaan, wat resulteerde in een ontsnapping in de eerste ronde met Michiel Derksen die zo’n 12 ronden duurde. Na deze 12 ronden was het aansluiten in het peloton en uitrijden. Een 20e plek was het resultaat.

Twee dagen later was er de Ronde van Oldenzaal; een koers samen met de elite. Tijdens de start begon het te regenen, waardoor het parcours binnen enkele ronden goed nat was. De bochtjes in het centrum werden voorzichtig genomen en handhaving vooraan het peloton was geen probleem. Tien ronden voor het einde kreeg ik in een bocht een lekke band (in 1x compleet leeg). Gelukkig kon ik een wiel lenen van een fietsende toeschouwster langs het parcours en zo op tijd bij de jury bus komen om een nieuw wiel te steken. Na die lekke band was het zelfvertrouwen in de bochten wel een beetje weg. De sprint heb ik aan de anderen overgelaten; het eindresultaat was een 25e stek.

Zonder uit te hebben gefietst of nog te hebben getrained stond ik donderdag in Ugchelen aan de start. Na drie ronden had ik al door wat voor koers het ging worden: HARKEN. Ik zat achterin het peloton en werd op rechte stukken gewoon links en rechts ingehaald. Uiteindelijk heb ik de koers wel uitgereden, maar een sprintje voor een top 20 plek zat er echt niet meer in.

Twee dagen later kon ik in Staphorst opstappen. Met 74 andere fanaten konden we door een woonwijk in Staphorst scheuren. Ik mocht als laatste oprijden, maar op zich hoeft dat geen probleem te zijn. Ik schoof snel door naar een 20e stek in het peloton waar ik de hele wedstrijd tegen de verzuring aan heb gezeten. Op zes ronden voor het einde dacht ik er nog sterk aan om af te stappen; alles begon echt pijn te doen. Met nog 3 ronden te rijden heb ik de knop omgezet en ben ik voor de sprint gegaan. Een 13e plek was een mooie beloning voor een koers waarin het vooral afzien was. Na de koers was ik dan ook echt op.