Na een dagje werken was er 27 augustus weer een doordeweekse avondronde. Ditmaal was Borne ‘ the place to be’. Het was nog even haasten om op tijd in Borne aan te komen. Blijkbaar is kwart voor zes een gewone tijd om te beginnen met een koers, ik als arbeider vind het een beetje aan de vroege kant.

Op internet stonden er zo’n 45 inschrijvingen, maar omdat deze wedstrijd ook voor niet licentiehouders was stonden er tegen zessen 90 man aan de start. Ik had me al voorgenomen om er direct vol in te vliegen en zo gedacht, zo gedaan. Met een half peloton aan toerrijders wou ik niet het risico lopen om ingesloten te raken / bij een valpartij betrokken te zijn.

Na een paar vruchteloze pogingen was het na 10 km wel raak. Ik zag Oude Bruinink gaan, vloog er achteraan en met hulp van Van Egmond kwam ik in de kopgroep van vijf man. Twee ronden later was het gat al 30 seconden en werd het alsmaar groter. Een paar ronden voor het einde hadden we 55 seconden.

De koers zelf was met 40 km aan de korte kant en zou normaliter qua afstand geen probleem moeten opleveren. Omdat ik echter een volle ronde in de achtervolging had gereden was bij mij het beste er al af en kwam het ook niet terug. Normaal herstel ik wel snel, maar dat zat er deze keer niet in. De hartslag zat net boven het omslagpunt, zoals je in de afbeelding ook kunt zien. Een hartslag of 3 per minuut minder en ik had me heel anders gevoeld.

Na nog een paar keer wat obstakels (fietsers, overstekende opa, spelende kinderen) te hebben ontweken was het twee ronden voor het einde een beetje naar elkaar loeren. Ik zat echter zo stuk dat er van een fatsoenlijke sprint geen sprake meer was. De positie voor de laatste bocht was slecht (laatste) en met een vierde plek heb ik het maximale er wel uitgehaald.

Na een vijfde en een vierde plek binnen een week hoop ik dat ik in september nog een keer podium rij. De komende dagen goed slapen (en niet zoals nu tot half 1 opblijven), gezond eten en een beetje de conditie bijhouden, dan moet het er wel inzitten.

Foto’s volgen nog.