Na een mindere Ronde van Ugchelen en Staphorst was de Ronde van Heino de derde koers deze week. De verwachtingen waren niet al te hoog gespannen omdat het donderdag en zaterdag harken was geweest. Gelukkig bleek het allemaal nog wel mee te vallen.

Na een heerlijke middagmaaltijd (eierkoeken) kwam Patrice mij tegen half 2 ophalen. Samen met Raymond gingen we per fiets naar Heino. Het windje stond wel een beetje ongunstig, maar door rustig te fietsen was het toch even lekker losfietsen na de inspanning van gisteren (Ronde van Staphorst voor Patrice en mij, Ronde van Goor voor Raymond).

De geplande start om kwart over 3 ging niet door omdat er nog een dikke bandenrace moest plaatsvinden. De wedstrijd voor junioren had namelijk een half uur vertraging opgelopen door auto’s op het parcour. Om kwart voor 4 kon er dan uiteindelijk gestart worden.

Het rondje zelf bestaat bijna volledig uit asfalt en heeft niet echt lastige bochten. Het kan dus echt een vliegrondje zijn. Dit jaar hadden de deelnemers er niet echt zin in en was het een beetje hollen en stilstaan. Qua koersverloop had het zo een koers uit het noorden kunnen zijn. Na vele pogingen ben ik maar voorin blijven zitten om te kunnen reageren. Niemand kreeg echt een kans om goed weg te rijden, totdat Ophof er met Brouwer vandoor ging. Marco Schenk maakte ook nog de jump. Zelf probeerde ik het nog, maar kwam net te kort om aan te sluiten. Omdat er in het peloton constant mensen op kop kwamen die meer van toeren dan van afzien houden werd de voorsprong niet kleiner.

Met nog zo’n 5 ronden te gaan kwamen de eerste sprinters die de hele koers niets hadden gedaan al naar voren. In de bocht voor de finish schoof mijn achterwiel een halve meter weg, maar ik kon nog wel blijven zitten. Uiteindelijk werd ik 15e. Na de finish bleek dat ik een lekke band had.

Al met al een goede laatste krachttraining voor de Tour for Life, maar verder een koers om snel te vergeten. Hier had meer ingezeten.