Ter ere van het nieuwe Deltion College was er zaterdag 13 september een wielerwedstrijd in Zwolle. Met de eerste echte podiumplek was het aan het einde van het seizoen een mooie bekroning op het tweede wedstrijdseizoen. Zondag was er als afsluiting van het weekend ook nog de Ronde van Denekamp. Met een valpartij in de laatste ronde in de laatste bocht voor de finish stond deze wedstrijd symbool voor alles wat er het afgelopen jaar niet goed ging.

Na een week zonder echt gericht te hebben getrained en met een eerste keer sportschool als begin van het winterseizoen begon ik zaterdag toch wel met een goed gevoel aan de wedstrijd in Zwolle. Vlak voor de wedstrijd moest ik nog wel van schoen wisselen, omdat ik teveel last had van mijn kleine teen. Met twee verschillende schoenen en een plekje op de eerste rij begon ik de wedstrijd. 

Na een ronde of vier kon ik me niet meer inhouden en begon ik met een solo. Na twee ronden alleen voorop het hebben gefietst werd ik echter weer ingehaald door het peloton. Ik kon me redelijk goed voorin handhaven en had het idee dat de koers lekker liep. Na paar keer een grote inspanning te hebben geleverd om met een groepje mee / weg te komen moest ik het even rustiger aandoen. Ik zag het gebeuren toen Patrick van Gortel er halverwege de wedstrijd vandoor ging. Niemand reageerde echt en zo ontstond er een kopgroep van twee renners.

Een paar ronden later fietsen er enkele renners weg, waardoor er een tweede groep ontstond van een mannetje of acht waar ik zelf ook bij zat. Door een valpartij kregen we meteen iets meer voorsprong op de rest. Ik kon het tempo in de groep mooi volgen, maar niet veel meer. Vanaf een ronde of acht voor het einde was het echt aftellen tot de finish. Wonderwel voelden de benen erg goed, ook in de laatste ronde. Ik zat op een half ronde voor de finish goed in tweede positie, na de laatste bocht zat ik hier nog steeds. In de laatste bocht liet ik een te groot gaatje vallen, maar door een goede eindsprint kwam ik er op het laatst nog overheen. Na de laatste bocht had ik um op de 12 geschakeld en was daarna keihard gaan stampen, waardoor ik op het laatst nog een snelheid van 58 km per uur haalde. Het podiumgevoel was geweldig en smaakte naar meer.   

De volgende dag was er al weer een kans om de goede lijn van zaterdag door te trekken. De ronde van Denekamp zou zich hier mooi voor kunnen lenen. Na een redelijke start waarin ik best wat energie heb verbruikt werd het halverwege de wedstrijd steeds minder leuk. Op een gegeven moment was het zo zat dat ik van plan was om gewoon af te stappen. Elke keer als we probeerden weg te komen (Mark Stokreef, ik en nog een junior uit Assen) reed iemand het gat dicht, maar er werd nooit doorgetrokken. Dus elke keer een grote inspanning en dan viel het weer stil. Met een domme schuiver in de laatste bocht voor de finish kwam er dus ook een passend einde aan de middag. Ik had iets te veel snelheid voor de binnenbocht, het voorwiel schoot weg en ik ging naar de grond. Gelukkig viel het allemaal nog mee, al voelt de elleboog nog steeds niet super aan. Maar goed, nog een week een beetje bijtrainen en dan zondag de laatste Amateur A wedstrijd van het jaar in Goor. Wie weet wat daar nog kan gebeuren!