Na de verregende ronde van Twello was er zaterdag weer een kans om de stijgende lijn van de afgelopen weken door te zetten / vast te houden. Twello is een snelle ronde over asfalt; echt een lekker rondje voor mij.

De start van de wedstrijd voor A’s en B’s werd met een kwartier uitgesteld, omdat er nog eerst een finish was van een sponsortocht. Dat kwartiertje was ook de tijd die nodig was voor de regen om Twello te bereiken. Een lekkere zomerse bui zorgde voor glimmend asfalt. Altijd lekker op een snelle ronde…

Gelukkig voor mij stond ik op de eerste rij met het opstellen. Direct na de start gooide ik het gas maar los, zodat ik in ieder geval van voren zou zitten als er gaten vielen. Die gaten vielen sneller dan verwacht, want na 1 ronde was er al een kopgroep van 10 man. De rest van het peloton zagen we na 20 kilometer pas terug, maar wel op een ronde achterstand. De kopgroep draaide niet eens echt lekker door en hard ging het ook niet echt, maar blijkbaar hard genoeg om weg te blijven. Na wat dom punten pikken voor de leidersprijs (te laat en te weinig) was het tijd voor de finale. Samen met Frank Egberts probeerde ik 2 keer om weg te komen, maar beide pogingen mislukten.

Na de 2e poging ging Joost Horstink er vandoor en niemand reageerde. Ik zat ontzettend te balen en voelde dat ik vandaag had kunnen winnen. Een podiumplek zou voor mij nog veel goedmaken. In de laatste ronde probeerde ik nog weg te rijden, maar dat plan mislukte. Ik ging nog wel als eerste van het groepje door de laatste bocht, maar er kwam nog 2 man onderdoor zeilen, waardoor de 2e vierde plek een feit was.

De prijs voor ‘Strijdlustigste renner’  was een leuke, maar ook zure troostprijs. Omdat Bjorn ook nog eerst in de kopgroep zat hadden we hier gewoon veel meer uit moeten halen. Maar goed, ik hoop dat ik hier wat van geleerd heb waardoor ik volgend jaar dezelfde fouten niet meer maak.