Weekend = Koerstijd. Dit weekend zou ik in principe alleen de Ronde van Twello rijden, maar na een tip van mister Stokreef werd er zondag ook nog de Henk Lubberding Classic gereden. Op zaterdag mooi weer, op zondag regen en beide dagen valpartijen. Oftewel, tijd voor koers.

Zaterdag begon de dag met regen. ‘s Ochtends was het wegdek nog compleet nat. Gelukkig werd het in de loop van de dag droog, zodat er op een droog parcours gereden kon worden. Met een mannetje of honderd op een ontzettend snel parcours was dat wel fijn. 

Ik had de afgelopen week weinig getraind, omdat de benen erg vermoeid aanvoelden. Op vrijdag had ik nog wel een paar keer even stevig doorgetrokken en dat voelde goed aan. Het goede gevoel in combinatie met het droge weer zorgde voor een hoge dosis moraal. Helaas werd mijn startnummer als laatste genoemd, waardoor ik meteen achteraan het peloton stond. Maar binnen een ronde of vier zat ik al vooraan in het peloton. 

Na een paar uitlooppogingen in de eerste ronden liet ik me wat naar achteren zakken om op adem te komen. Na een korte rustperiode ben ik weer van voren gaan fietsen. De kopgroep van twee man, waar Ben van Egmond en daarna Freddy Keller bij aan waren gesloten, werd door het peloton opgeslokt. Vlak daarna gingen er zes mannen vandoor die een niet al te groot gat kregen. Echter, vlak na het ontstaan van deze kopgroep was er een valpartij, waardoor het tempo in de groep even naar beneden ging. Dit was voldoende voor de nieuwe kopgroep om een voorsprong van 45 seconden te nemen. Deze voorsprong kwam nooit meer in gevaar. Na nog een poging om wat ronden voor het einde weg te komen werd het gewoon weer een pelotonsprint. Door nog iets te  ver van achteren te zitten werd ik 19e. De volgende keer moet ik echt veel meer voorin zitten als de sprint begint. 

Tijdens de wedstrijd was ik ook nog 3e geworden in het klassement over drie ronden en van die premie kon ik precies een Big Mac kopen. Samen met Maarten Janssen ben ik na de koers dus nog even langs de Mac geweest om die premie te claimen. Omdat ik ook nog bij de elites heb gekeken was ik wat later in huis. Ik wou op tijd naar bed, omdat de wekker de volgende dag om zes uur zou gaan voor de Henk Lubberding Classic. Helaas kreeg ik wat computerprobleempjes (1 laptop draait nog op windows…. dan krijg je dat he) waardoor het half 1 was voordat ik in bed lag. 

Met een kleine 5,5 uur slaap in de benen begon de zondag. Na het ontbijt en het inladen van de fietsspullen kwam ik er achter dat ik ook nog moest tanken. Daardoor was ik een kleine vijf minuten later bij Maarten, maar wel stipt op 7 uur in Markelo. Samen met Mark en Maarten vertrokken we richting ‘s Heerenberg. Maarten en ik moesten ons nog inschrijven, wat voor half negen diende te gebeuren. Met de drukte viel het in ‘s Heerenberg nog wel mee, we konden zo op het parkeerterrein van de sporthal terecht. Na betaling van het inschrijfgeld en de borg voor de tijdregistratie chip kreeg ik nummer 517 mee. Er was plek voor maximaal 700 deelnemers, maar dat aantal werd niet gehaald. Met zo’n 550 deelnemers kon er om 9:30 gestart worden. Het eerste uur heb ik mooi achterin het peloton gereden; lekker ontspannen rijden zonder de hele tijd te hoeven remmen. Na zo’n anderhalf uur ben ik naar voren gegaan om te kijken hoe het daar was. Het nerveuze rijden voorin was niet echt relaxt te noemen. De hele tijd goed opletten met sturen en bijremmen is nou niet echt mijn idee van lekker toeren, maar omdat de Posbank er aan kwam ben ik maar voorin gebleven. Na de klim op de Posbank reed ik vlak achter de auto en in Arnhem zat ik mooi op de tweede rij achter de auto. Die plek heb ik daarna nog zo’n dertig kilometer ‘verdedigd’. Iedereen wou voorin zitten op het moment dat  de koers los zou gaan na zo’n 85 kilometer. Omdat de coureur voor mij strak op zijn plek naast / achter de auto bleef rijden kon ik makkelijk op die tweede rij blijven. Het kost wat remblokjes maar dan heb je ook wat.

Toen de koers na 85 kilometer werd vrijgegeven ging het meteen los. Ik zat ideaal op de tweede rij en trok meteen hard door naar voren. Door even voor het peloton te fietsen en daarna meteen bij een groepje in de waaier te kruipen zat ik vrij makkelijk in de kopgroep. Deze groep was na een minuut of twee al ontstaan. Bij de eerste klim op de Elterberg had de kopgroep al een mooi gaatje. Bergop ging het voor mij wel wat lastig maar ik kon verder wel meekomen.

Ik had een klein gaatje, maar kon dat in de afdaling makkelijk dichtrijden. Op het vlakke kon ik goed meedraaien, het ging ook niet echt volle bak. Alles zag er prima uit tot klimmetje bij Stokkum kwam (Peeske). Ik kwam van kop en zakte als een baksteen door de hele groep heen. Ik wist wel dat ik niet zo goed in klimmen was, maar dat ik op zo’n relatief makkelijk klimmetje zo hard gelost werd deed wel pijn. Ik moest echt het hoofd buigen:

In de afdaling kon ik nog eten en drinken om daarna bij het groepje achtervolgers aan te sluiten. Hier kon ik goed in meedraaien, totdat ik op een stukje vals plat weer moest lossen. Moedeloos ben ik maar met de derde groep meegereden. Mark Stokreef trok mooi hard door op kop, waardoor ik mij niet verplicht voelde om op kop te komen. De moraal was echter al weg en ik had niet echt in de gaten dat we nog maar een kilometer hoefden te fietsen. Toen ik het vod van de finish zag was het al te laat om nog een goede plek voor de sprint te kiezen. Uiteindelijk werd ik toch nog derde van het groepje en 21e overall. 

Na afloop bleek dat ook deze editie de nodige valpartijen had opgeleverd. Wat dat betreft ben ik blij dat ik heelhuids over de finish ben gekomen en achteraf bekeken is 21e van de 550 ook niet zo slecht. Komende week ook nog wat rust houden en dan volgend weekend weer twee koersen, te weten Zwolle en Denekamp.